مطالب عاشقانه

                                 بر مزارت دسته گلهایی بچینم

جای اینکه عاشق زارتوباشم                                

                                 آرزو دارم عذا دار تو باشم

بهتر از هر عاشقی نازت کشیدم                            

                                 در عوض نامردمی ها ازتو دیدم

هر کجایی راه خوشبختی نیابی                              

                                 راحت و بی دغدغه هرگز نخوابی

عاشقم کردی و رفتی از کنارم                              

                                  رنگ پاییزی کشیدی بر بهارم

به حقیقت من وتو آگاهیم

 هردومون گمشده ی یک راهیم

 هر دو زخمی شده ی یک شلاق

 هر دومون نفرین شده ی یک آهیم

 من و تو عاشق بی تدبیریم

من و تو مجرم و بی تقصیریم

 گر نباشیم در این راه باهم

 بی گمان در تنهایی می میریم.

یادم باشد حرفی نزنم که به کسی بر بخورد،نگاهی نکنم که دل کسی بلرزد

خطی ننویسم که آزار دهد کسی را

یادم باش که روزو روزگار خوش است،وتنها دل ما دل نیست

یادم باشد جواب کین را با کمتر از مهر وجواب دورنگی را باکمتر از صداقت ندهم

یادم باشد بایددر برابر فریادها سکوت کنم و برای سیاهی ها نور بپاشم

یادم باشد از چشم درس خروش بگیرم و از آسمان درس پاک زیستن

یادم باشدبرای درس گرفتن و درس دادن به دنیا آمده ام...

نه برای تکرار اشتباهات گذشتگان

یادم باشد زندگی را دوست دارم

یادم باشد معجزه قاصدکها را باور داشته باشم و گره تنهایی ودلتنگی هر کس

فقط به دست خودش باز می گردد

یادم باشدهیچگاه لرزیدن دلم را پنهان نکنم تا تنها نمانم.

همه ما خودمان را چنين متقاعد مي كنيم كه زندگي بهتري خواهيم داشت اگر:

شغلمان را تغيير دهيم

مهاجرت كنيم

با افراد تازه اي آشنا شويم

ازدواج كنيم

فكر ميكنيم،‌ زندگي بهتر خواهد شد اگر:

ترفيع بگيريم

اقامت بگيريم

با افراد بيشتري آشنا شويم

بچه دار شويم

.

.

.

همه ي مداد رنگي ها مشغول بودند... به جز مداد سفيد... هيچ کسي به او کار نمي داد... همه مي گفتند:{تو به هيچ دردي نمي خوري}... يک شب که مداد رنگي ها توي سياهي کاغذ گم شده بودند... مداد سفيد تا صبح کار کرد... ماه کشيد...مهتاب کشيد...و آنقدر ستاره کشيد که کوچک وکوچک و کوچک تر شد... صبح توي جعبه ي مداد رنگي...جاي خالي او...با هيچ رنگي پر نشد.

خودت را کاملا به خدا بسپار او به تو قدرت کارهای بزرگ را می دهد،اگر به عشق او بیشتر از ناتوانی خودت ایمان داشته باشی.

در این دنیا چه بسیارند آنهایی که در آرزوی قطعه نانی جان می دهند و چه بسیار بیشتر که در آرزوی اندکی عشق می میرند.

                اگر به قضاوت درباره ی مردم بپردازی فرصت دوست داشتن آنها را از دست خواهی داد.

مهم نیست که چه مقدار می بخشیم، مهم این است چقدر عشق در این بخشیدن است.

بدترین فقر تنهایی است و این احساس که کسی ما را دوست ندارد.

(( تجلی مهربانی خدا باش))

تصمیم بگیر در روز دست کم یک کار خوب انجام بده

گرچه چند بار، یا به تعداد بی شمار نباشد.

هر روز صبح با خداوند حرف بزن و از او بپرس:

((چه کار خوبی می توانم بکنم؟))

او به تو پاسخ می دهد و راهنماییت می کندچون او در وجود توست.

وتو در خواست از او،او را در خودت زنده می کنی

او ممکن نیست بدون اینکه خواسته شود،خود را آشکار سازد.

خداوند به وسیله ی روحت که راهنمای واقعی تو در زندگی است

با تو حرف خواهد زد.

از خدا بخواه ، با خدا صحبت کن، با خدا رازو نیاز کن.

و تو منشا معجزات بسیاری خواهی شد.

تا آخرین روز زندگیت ، در روز دست کم یک عمل خوب انجام بده.

اگر تمام 6 میلیارد انسان ساکن بر روی زمین

یک عمل خوب در روز انجام دهند ،چه سیاره ای خواهد شد!

((رابرت مولر))

در قطار مترو بودم ، ناگهان

                                         تیره شد در پیش چشمانم جهان

یک نفر با مشت زد بر شانه ام

                                        دیگری هل داد من را همزمان

میله را محکم گرفتم گفتم:((آخ

                                        واقعا زشت است خانم کارتان))

دست من لرزیدو افتادم...چکید

                                        روی مغزم خنده های دیگران

دستهایم زخم شد... پایم کبود

                                        جایتان بسیار خالی دوستان !

شخصا از مترو تشکر می کنم

                                       چون که یک ماشین خریدم بعد از آن.

((این شعررو امروز تو روزنامه ی همشهری خوندم به نظرم جالب اومدگذاشتم تو وبلاگم از خانم مریم هاشم پور))

نمی خوام بدونه واسه اونه که قب من این همه بی تابه

یه کاغذ یه خودکار دوباره شده همدم ای دل دیوونه

یه نامه که خیسه،پر از اشکه و کسی بازم اونو نمی خونه

یه روز همینجا توی اتاقم یه دفعه گفت داره میره

چیزی نگفتم آخه نخواستم دلشو غصه بگیره

گریه کردم درو که می بست می دونستم که می میرم

اون عزیزم بود نمی تونستم جلوی راهشو بگیرم

می ترسم یه روزی برسه که اونو نبینم ، بمیرم تنها

خدایا کمک کن نمی خوام بدونه که دارم جون می کنم اینجا

سکوته اتاق و داره می شکنه تیک تاک ساعت رو دیوار

دوباره نمی خواد بشه باور من که دیگه نمی یاد انگار...